من و ریاضی

در بیابانی که نوری در دل و جانها نبود                       در کویری خسته از جنگ و ستیز و آه و دود

قبضه ی شمشیر ها در دست ها و در ستوه                    ناله ی زنده به گور دختران در گوش کوه

از عرب نامی ز خوشنامی دگر بر جا نماند                    خیمه ای¹ از هول جنگ و فتنه ها بر پا نماند

نوری ²یک شب آسمان مکه را در بر گرفت                            از برای عالمی پیغمبر آخر گرفت

کاخ کسری³ را در آن شب کنگره بشکسته شد           شعله ی آتشکده⁴ در دم برفت و کشته شد

آب ساوه⁵ در زمین رفت و ز بودن خسته شد          هر چه بت در کعبه⁶ بود از هیبتش بشکسته شد

دست حق بر دست های آمنه ماهی نشاند                          ماه نه،روی تخت سلطنت شاهی نشاند

پیش لولاک⁷ خدا در وصف او شاهی چه هست؟         جمله عالم از وجودش تا ابد گردیده مست

نام زیبایش کلیدی واقعا مشکل گشا                      در عروج صبح و ظهر و عصر و مغرب،در عشا

ما همه سرمست مولود ربیع الاولیم                           غصه خواری در هرات و سامرا و اورشلیم⁸

این زمین را قائم موعود او سامان دهد                          وعده ی پیروزی مستضعفان قران دهد

صبح روز جمعه ای از کعبه می آید گلی                         یوسف زهرای اطهر مهدی آل علی

بوی وصلش در خزان باغ ما پیچیده است               مژده ی این آمدن اشک روان دیده است

ما همه سرمست مولودش همیشه ،هرکجا          روی لب ،نامش چه جانی می برد در جان ما

1-اشاره به اینکه اعراب از ترس حمله و غارت شدن خیمه های خود را محکم نمی بستند تا سریع تر بتوانند جابه جا شوند.

2و3و4و5و6 اشاره به معجزه های زمان تولد پیغمبر است.

7-اشاره به حدیث قدسی :لولاک لما خلقت الافلاک

8-اشاره به مشکلات مسلمانان در جهان و در این سه محدوده.

 سراینده:محمد حسین قائدی